Rising Chair by Robert van Embricqs

Rising Chair

De Rising Chair onderzoekt hoe een minimalistisch plat oppervlak zijn eigen driedimensionale vorm organisch kan dicteren door transformatie.

Elk stuk van de stoel heeft zijn eigen taak om te slagen in deze transformatie. Het is heel gemakkelijk om een enorme verzameling verschillende stoelen te verzamelen en door de jaren heen is er een duizelingwekkende overvloed geweest, in alle soorten en maten. Maar wat fascinerend was tijdens het onderzoek was een simpele vraag: in hoeverre is het object dat je maakt in staat om zijn eigen ontwerp te dicteren? Is het zelfs mogelijk voor een object om te 'vertellen' voor welke vorm het het meest geschikt is? En zo ja, wat zal het eindresultaat zijn?

De basis van beweging

Het volgen van deze gedachtegang leidde ertoe dat ik verschillende interessante opties ontdekte om een nieuw soort stoel te creëren. De basis van elke stoel is het vlakke oppervlak waarop je uiteindelijk gaat zitten. Met dit begrip als uitgangspunt werden verschillende sneden op het vlakke oppervlak gemaakt en de verschillende balkachtige strengen van het snijoppervlak omhoog getrokken. Dit creëerde de voorlopige maar toch al duidelijke kenmerken van elke stoel: rugleuning, stoel en poten. Het ritme van de houten balken geeft de stoel een organische vorm.

Een boeiende verrassing

Hoewel plat, onthullen de precieze incisies weinig van de uiteindelijke structuur, waardoor de ultieme transformatie een boeiende verrassing is. Terwijl de houten balken naar boven buigen, ontstaat er een diepe verbinding tussen het materiaal en de ruimte. Dit wordt bepaald door de verschillende bogen van de houten balken waarvan de stoel is gemaakt.

De stoel in zijn definitieve vorm vouwen, als maker, werd een speciale verbinding met het materiaal geboren.